تانزانیا، بردبارترین کشور

از همه کشورهای شرق آفریقا، تانزانیا بیش از همه مرا تحت تأثیر قرار داد. نمی دانم چگونه و چرا، اما من بلافاصله در اینجا احساس راحتی کردم. این نگرش مردم محلی بود که علیرغم مذهبشان همه برابرند. نسبت بین مسیحیان و مسلمانان تقریباً برابر است. جدا از لباس اما در نگاه اول هیچ تفاوتی متوجه نمی شوید. در روستای امباگا که نزدیک به یک سال با خانواده ام زندگی کردم، این اختلافات بیشتر آشکار شد. کل منطقه کوه های پاره کم و بیش مسیحی است، اما تقریباً 10٪ مسلمان هستند. اینها با اکثریت انجیلی کاملاً راحت هستند. به حدی که تصورش را هم نمی کردید. خانواده سنتی متشکل از پدر، مادر و فرزند است. سپس شباهت با خانواده «ما» نیز در دستور کار است. در مسئله دین تقسیم شده است. پدر، الی، است و هر جمعه برای نماز بزرگ به کیسیوانی به مسجد می رود. با پای پیاده در یک جهت 11 کیلومتر راه است. به گفته اولین مبلغ اروپایی از آلمان که در سال 1931 در اینجا ظاهر شد، مادر یک انجیلی است. فرزند آنها، مانکا، تعمید داده شده است. والدین می گویند در امان باشید. وقتی مانکا بزرگتر می شود، می تواند تصمیم بگیرد که از کدام ایمان پیروی کند. وقتی یکشنبه فرا می رسد، ساعت یازده تقریباً تمام روستا در کلیسا جمع می شوند. در کمال تعجب، الی هم اینجاست. وقتی بعد از خطبه صحبت می کنیم، از او می پرسم که اینجا چه کار می کند؟ پاسخ ساده است. یکشنبه روزی است که قرار است خانواده در کنار هم باشند. آنها با هم به کلیسا می روند که نه تنها یک مراسم مذهبی بلکه یک رویداد اجتماعی نیز محسوب می شود. اینجاست که مسائل مهم جامعه مورد بحث قرار می گیرد، اینجاست که به چه کسی نشان داده می شود کمک. اگر ظاهر نشوید، اطلاعات مهم و یک جلسه را از دست خواهید داد. بعد از "کلیسا" آنها با هم برای یک ناهار خانوادگی در یکی از والدین می روند زیرا در این روز خانواده قرار است با هم باشند.

یک مورد دیگر، احتمالاً حتی شگفت‌انگیزتر، خانواده جومو است. جوما در خانواده ای به دنیا آمد که پدرش لوتری و مادرش آدونتیست روز هفتم بود. مادر، طبق رسم ادونتیست ها، شنبه ها به کلیسا می رود. تا پاسی از غروب آوازهایی در خانه وسط روستا شنیده می شود و این شب را به طرز شگفت انگیزی دلنشین می کند. همه روز یکشنبه به کلیسا می روند تا چیزی را از دست ندهند. هنگامی که جمعه 14 ساله بود، والدینش او را به مدرسه شبانه روزی در دارالسلام فرستادند. او قرار بود تا چهار سال آینده به اینجا بیاید دبیرستان و احتمالاً به دانشگاه ادامه خواهد داد. از آنجایی که خود را در حوزه اسلام یافت و همکلاسی هایش همگی مسلمان بودند، نمی خواست روز جمعه حوصله اش سر برود و مسلمان شود. به عنوان بخشی از تحمل آنها، والدین مخالفتی نکردند. بالاخره هرکسی حق انتخاب دارد. پس از کالج، او به امباگا بازگشت و به عنوان یک مسلمان در محیط اطراف خود زندگی کرد. او دوست دختری پیدا کرد که بعدها همسرش و مادر دو فرزندشان شد. او یک انجیلی است و او مسلمان ماند. بالاخره اینجا هیچ کس را اذیت نمی کند. حتي مسيحيان اينجا با سلام الجكم (سلام الله عليها) به يكديگر سلام مي كنند. در این خانواده نیز همان اتفاقی که در خانواده الی رخ داد، تکرار شد. بچه‌ها تعمید می‌گیرند و در سنین بالاتر انتخاب می‌کنند که به کدام ایمان بیشتر جذب شوند.