Ξύδι Noira από το Château Rúbaň

Η ποικιλία Noria ανήκει σε σχετικά νέους νέους ευγενείς. Εκτράφηκε το 1974 στη Σλοβακία από τον A. Foltán στον ερευνητικό σταθμό Vine and Wine στο Veľky Krtíš. Δημιουργήθηκε διασχίζοντας τις κόκκινες ποικιλίες Ezerjó και Tramín. Το πλεονέκτημα του αμπελιού που λαμβάνεται με αυτόν τον τρόπο έγκειται στις απαιτήσεις για την καλλιέργειά του. Το σπίτι του είναι η Σλοβακία με τις τυπικές κλιματολογικές συνθήκες. Επομένως, η Noria είναι μια ιδανική ποικιλία για την οποία μπορούμε δικαίως να είμαστε περήφανοι.

Μπορεί να φαίνεται ότι το 1974 ήταν πολύ καιρό πριν, αλλά αυτό δεν συμβαίνει στην αναπαραγωγή. Όλη η διαδικασία, από τα πρώτα σπορόφυτα μέχρι την επαλήθευση του κρασιού μέσα διαρκεί 30 χρόνια ή περισσότερο. Γι' αυτό το Noria εγγράφηκε μόλις το 2002. Η υπομονή απέδωσε σε αυτήν την περίπτωση και σήμερα απολαμβάνουμε γουλιές γεμάτες λουλούδια λιβαδιού, φρέσκα εσπεριδοειδή, ειδικά γκρέιπφρουτ και ροδάκινα αμπελώνα.

Στο Château Rúbaň, έχουμε προχωρήσει ακόμη περισσότερο τις μοναδικές ιδιότητες αυτής της ποικιλίας. Είμαστε οι πρώτοι που φέρνουμε ένα συνδυασμό σλοβακικής ποικιλίας με μια δοκιμασμένη μέθοδο δημιουργίας αφρώδους οίνου. Συνδυάσαμε τα μεγαλύτερα δυνατά του σημεία με την τεχνολογία και γεννήθηκε η Sekt Noria. Οι φυσαλίδες πρόσθεσαν την ομορφιά του Noria και ανέπτυξαν μια ήδη εξαιρετική γεύση. Δημιουργήθηκε για την τελειότητα, αναδεικνύει στιγμές γιορτής και χαράς, συγκινητικές ομιλίες, στιγμές ειλικρινούς βλέμματος.

Από πού προέρχονται οι φυσαλίδες στο κρασί και ποια είναι η ιστορία τους;
Η περιγραφή και η απόδειξη της ιστορικά ακριβούς προέλευσης του αφρώδους οίνου είναι σχεδόν αδύνατη. στην εποχή μας. Υπάρχουν αρκετοί ισχυρισμοί για την προέλευσή του και εξαρτάται πάντα από τη μέθοδο που θα αποφασίσουμε να θεωρήσουμε ως τον προκάτοχο της σημερινής παραγωγής. Η πρώτη μέθοδος παραγωγής αφρώδους οίνου είναι γνωστή από το 1544, χρησιμοποιήθηκε στη Γαλλία με το όνομα "méthode rurale". Η αρχή του συνίστατο στη διαλείπουσα ζύμωση του μούστου σε συνδυασμό με την αφαίρεση της μαγιάς. Μερικώς ζυμωμένος μούστος με περιεχόμενο εμφιαλώθηκε, όπου τελείωσε τη ζύμωση. Η υπόλοιπη μαγιά αφαιρέθηκε με απόχυση (σταδιακή έκχυση του υγρού από το ίζημα).

Γύρω στο 1660 άρχισε να χρησιμοποιείται η παραγωγή με δευτερογενή ζύμωση. Τα δεδομένα για αυτή την παραγωγή διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους. Υπάρχουν γνωστοί ισχυρισμοί ότι αυτά τα αφρώδη κρασιά προέρχονται από την Αγγλία, αλλά και από την περιοχή Champagne της Γαλλίας. Μερικοί συγγραφείς αναφέρουν ακόμη και μια φήμη σύμφωνα με την οποία ο δούκας του Μπρέντφορντ παρήγγειλε ένα φορτίο κρασιού από τη σαμπάνια, ενώ νεαρό, άζυμο κρασί εμφιαλώθηκε κατά λάθος, το οποίο ζύμωσε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού στην Αγγλία και μετά το άνοιγμα, ο Δούκας απόλαυσε το πρώτο αφρώδες κρασί στο το κελάρι του.

Ο τελευταίος μύθος για την προέλευση του αφρώδους οίνου είναι ένας από τους πιο γνωστούς. Μιλάει για έναν Βενεδικτίνο μοναχό που εμφιάλωσε κρασί εξαιρετικής εσοδείας, που περιείχε μικρότερη ποσότητα ζάχαρης που δεν έχει υποστεί ζύμωση. Ακόμα και αφού γέμισε τα βαρέλια, του είχε μείνει αρκετή ποσότητα κρασιού. Δεν ήθελε να αναμείξει αυτό το εξαιρετικό κρασί με άλλες ποικιλίες και έτσι αποφάσισε να το εμφιαλώσει. Σε μετέπειτα έλεγχο, διαπίστωσε ότι τα περισσότερα από τα μπουκάλια ήταν άδεια. Οι φελλοί ήταν σκορπισμένοι στο πάτωμα. Ο φελλός ενός από τα τελευταία κρασιά πέταξε έξω με θόρυβο και αφρώδης χυμός άρχισε να χύνεται από το μπουκάλι. Το κρασί τον εξέπληξε με τη φρεσκάδα του. Αποφάσισε να στερεώσει τους φελλούς στα άλλα μπουκάλια με σπάγκο. Στο Από αυτή την εμπειρία, ο μοναχός σκέφτηκε μια διαδικασία που σταδιακά εξαπλώθηκε σε όλη την περιοχή της Σαμπάνιας. Αυτός ο μοναχός ονομαζόταν Dom Pérignon.

Πηγή: VOLDŘICH,R. Τεχνολογία αφρωδών οίνων. 1η έκδοση Πράγα: SNTL, 1984. 238 σελ.