Ίσως να μην φαίνεται με την πρώτη ματιά, αλλά η επιλογή των ποτηριών κρασιού κρύβει έναν ολόκληρο τομέα απαραίτητων γνώσεων. Τα ποτήρια έχουν πολλές λειτουργίες που, αν γνωρίζουμε, μπορούν να τονώσουν και να αποκαλύψουν ένα νέο επίπεδο οινικής εμπειρίας. Οι κύριες απαιτήσεις είναι το μέγεθος και το υλικό που χρησιμοποιείται για το δισκοπότηρο.
Το κριτήριο μεγέθους ικανοποιείται από εκείνα τα κύπελλα στα οποία μπορεί να κυκλωθεί το κρασί χωρίς να χυθεί. Όταν στροβιλίζεται, αν το κρασί έχει χώρο, το άρωμά του θα απελευθερωθεί.
Το καθαρό και λεπτότερο ποτήρι είναι το καλύτερο για να αποκαλύψει το πραγματικό χρώμα του κρασιού. Η δομή του πρέπει να είναι καθαρή και λεία. Το φυσητό γυαλί είναι ιδανικό. Στο αρχαίο παρελθόν χρησιμοποιούνταν διάφορα κανάτες και κύπελλα από αδιαφανή υλικά όπως κασσίτερος, ασήμι ή ξύλο. Ήταν σχεδόν αδύνατο να προσδιοριστεί το χρώμα του κρασιού τότε. Ούτε ο κομμένος κρύσταλλος είναι ιδανικός, αφενός, η διάθλαση του φωτός μπορεί να αλλάξει ελαφρώς το χρώμα του ροφήματος και συνήθως φτιάχνει ποτήρια πολύ μικρά για αξιολόγηση κρασιού. Επομένως, όσο πιο λείο, λεπτό και πιο διαφανές είναι το γυαλί, τόσο το καλύτερο.
Ακολουθούν αισθητικές και πρακτικές παράμετροι, οι οποίες περιλαμβάνουν το σχήμα του κυπέλλου και το στέλεχος του. Το σχήμα λεπταίνει σε κώνο στο πάνω μέρος, ενώ το κάτω είναι φαρδύ. Στο κάτω μέρος, το κρασί χύνεται, πλένει τα τοιχώματα του ποτηριού και το άρωμα ανεβαίνει απευθείας στα οσφρητικά κύτταρα.
Χάρη στο στέλεχος, τα δακτυλικά μας αποτυπώματα δεν μένουν στο ποτήρι και ταυτόχρονα δεν επηρεάζουμε τη θερμοκρασία του κρασιού με το χέρι μας. Το κράτημα του στελέχους δεν είναι μόνο πρακτικό, αλλά και πολύ κομψό.
Τύποι γυαλιών
Το λευκό κρασί χύνεται σε ποτήρια που είναι ελαφρώς στενότερα από τα ποτήρια κόκκινου κρασιού. Μπορούν να έχουν σχήμα τουλίπας καθώς οι άκρες κυλούν απαλά προς τα έξω. Το λευκό κρασί πίνεται παγωμένο, γι' αυτό και το στέλεχος είναι απαραίτητο. Σερβίρουμε επίσης ροζέ κρασιά σε λευκά ποτήρια.
Από την άλλη πλευρά, τα ποτήρια για τα κόκκινα κρασιά τείνουν να είναι από τα πιο στιβαρά. Δίνουν στο κρασί αρκετό χώρο για να «αναπνεύσει» και γεμίζουν μόνο μέχρι το ένα τρίτο του ποτηριού. Το κόκκινο κρασί χρειάζεται χρόνο για να αναπτύξει επαρκώς το άρωμά του. Σερβίρεται μη παγωμένο, ώστε το ποτήρι να συγκρατείται κατ' εξαίρεση ακόμα και από το κύπελλο.
Το πιο στενό ποτήρι ανήκει σε αφρώδη κρασιά, λέγεται και φλάουτο, εξασφαλίζει μεγαλύτερη περίοδο αναβρασμού και οι φυσαλίδες που φουσκώνουν ευχαριστούν το μάτι. Τα αφρώδη κρασιά σερβίρονται παγωμένα.
Τέλος ενδιαφέρον:
Την επόμενη φορά που θα τσουγκρίσετε τα ποτήρια του κρασιού σας και θα γίνουν καμπάνες για μια στιγμή, θυμηθείτε ότι αυτό το έθιμο προέρχεται από την αρχαία Ρώμη. Για τους Ρωμαίους, ήταν ένας τρόπος να βεβαιωθούν ότι κανείς δεν δηλητηρίαζε το κρασί. Βούρκωσαν τόσο δυνατά που το κρασί χύθηκε από το ένα ποτήρι στο άλλο και, επομένως, κανείς δεν ήταν σίγουρος αν το δηλητηριασμένο κρασί δεν θα έφτανε και σε αυτόν.
Πηγή: https://www.vinoruban.sk/pohare- φταίει/