Vinagro Noira de Château Rúbaň

La vario Noria apartenas al relative junaj novaj nobeluloj. Ĝi estis bredita en 1974 en Slovakio fare de A. Foltán en la Vito- kaj Vinesplora Stacio en Veľky Krtíš. Ĝi estis kreita per krucado de la Ezerjó kaj Tramín ruĝaj variaĵoj. La avantaĝo de la vito akirita tiamaniere kuŝas en la postuloj por ĝia kultivado. Ĝia hejmo estas Slovakio kun ĝiaj tipaj klimataj kondiĉoj. Tial Noria estas ideala vario pri kiu ni povas prave fieri.

Povas ŝajni, ke 1974 estis antaŭ longa tempo, sed tio ne estas la kazo en bredado. La tuta procezo, de la unuaj plantidoj ĝis la konfirmo de la vino en daŭras 30 jarojn aŭ pli. Tial Noria estis registrita nur en 2002. Pacienco pagis ĉi-kaze kaj hodiaŭ ni ĝuas glutojn plenajn de herbejaj floroj, freŝaj citrusaj fruktoj, precipe pomelo kaj vinberejaj persikoj.

Ĉe Château Rúbaň ni prenis la unikajn ecojn de ĉi tiu vario eĉ pli for. Ni estas la unuaj, kiuj alportis kombinaĵon de slovaka vario kun provita metodo por krei ŝaŭman vinon. Ni kombinis ĝiajn plej grandajn fortojn kun teknologio kaj Sekt Noria naskiĝis. La vezikoj aldonis al la beleco de la Noria kaj disvolvis jam bonegan guston. Kreita por plejboneco, ĝi elstarigas momentojn de festado kaj ĝojo, kortuŝaj paroladoj, momentoj de sinceraj rigardoj.

De kie venas vezikoj en vino kaj kio estas ilia historio?
Priskribi kaj pruvi la historie precizan originon de ŝaŭmvino estas preskaŭ neeble. nuntempe. Estas pluraj asertoj pri ĝia origino kaj ĝi ĉiam dependas de la metodo, kiun ni decidas konsideri kiel la antaŭulon de la hodiaŭa produktado. La unua metodo de produktado de ŝaŭmvino estas konata ekde 1544, ĝi estis uzata en Francio sub la nomo "méthode rurale". Ĝia principo konsistis en la intermita fermentado de mosto kombinita kun la forigo de gisto. Parte fermentita mosto kun enhavo estis enboteligita, kie ĝi finis fermenti. La restanta gisto estis forigita per dekantado (grada verŝado de la likvaĵo el la sedimento).

Ĉirkaŭ 1660, oni komencis uzi produktadon per sekundara fermentado. Datumoj pri ĉi tiu produktado signife diferencas unu de la alia. Estas konataj asertoj, ke ĉi tiuj ŝaŭmvinoj venas de Anglio, sed ankaŭ de la Ĉampana regiono de Francio. Kelkaj aŭtoroj eĉ citas onidiron laŭ kiu la duko de Bredford mendis sendaĵon da vino el Ĉampano, dum juna, nefermentita vino estis erare enboteligita, kiu fermentis dum la vojaĝo al Anglio, kaj post malfermo, la duko ĝuis la unuan ŝaŭmvinon en lia kelo.

La lasta legendo pri la origino de ŝaŭmvino estas unu el la plej famaj. Ĝi rakontas pri benediktina monaĥo kiu enboteligis vinon de bonega vinjaro, enhavanta pli malgrandan kvanton da nefermentita sukero. Eĉ post plenigo de la bareloj, li ankoraŭ restis certa kvanto da vino. Li ne volis miksi ĉi tiun bonegan vinon kun aliaj varioj, do li decidis enboteligi ĝin. Dum pli posta inspektado, li trovis ke la plej multaj el la boteloj estis malplenaj. Korkoj estis disŝutitaj sur la plankon. La korko de unu el la lastaj vinoj elflugis kun bruo kaj el la botelo ekverŝis brilanta suko. La vino surprizis lin per sia freŝeco. Li decidis fiksi la korkojn al la aliaj boteloj per ŝnuro. Sur la el tiu ĉi sperto, la monaĥo elpensis procedon, kiu iom post iom disvastiĝis tra la Ĉampanja regiono. Tiu ĉi monaĥo nomiĝis Dom Pérignon.

Fonto: VOLDŘICH,R. Teknologio de ŝaŭmvinoj. 1-a eldono Prago: SNTL, 1984. 238 p.